مدرسه “روایت“ آکادمی شمسه
زیر نظر دکتر آرش حیدری
ثبت نام آنلاین دوره کامل مدرسه روایت
شرح دوره مدرسه روایت آکادمی شمسه
قدرت اعمال نمیشود مگر اینکه به قالب روایتی مشروع درآید. ساختار بنیادین ایدئولوژیها و گفتمانها در وهلۀ نهایی نوعی روایت است که خصلتهای روایی خود را انکار میکند. به عبارت دقیقتر، اگر یک قدرت بخواهد مشروع شود، باید روایتی پذیرفتنی از خود ارائه دهد و آن را نه به عنوان روایت که به عنوان حقیقتی محض برسازد. از این رو هر شکلی از قدرت، سیاست، برنامه، عمل و… مبتنی بر آمال و آرزوهایی است که در ساختار رواییِ قدرت جای گرفته است. در جایی که زیباییشناسی خصلت روایی خود را فریاد میزند و آن را هستۀ وجودی خود میداند، ایدئولوژیها و گفتمانهای متصلب درست همین خصلت روایی را انکار میکنند. اینجاست که مسئلۀ روایت اهمیت مییابد. تاریخ، ایدئولوژی، گفتمان، قدرت، مقاومت و… معنا ندارند مگر اینکه قصهای برای گفتن داشته باشند. درست در همین نقطه است که پرسشهای بنیادینِ قصۀی درست و قصۀ غلط، قصۀ رهاییبخش و قصۀ دربند کننده، قصۀ زیبا و قصۀ زشت، قصۀ خوب و قصۀ بد معنادار میشوند. در فضایی که پستمدرنیسم، اندیشهورزیِ آنلاین، ظهور سلبریتی-اندیشمند، جهان پاره پاره، و به تعبیری اَبَرواقعیت، خود را هرچه بیشتر به ما تحمیل میکند و با ارائۀ قصههای بستهبندی شده از یک سو و نسبیگرایی حاد از دیگر سو، توانِ قصهگویی و داوری دربارهی قصهها را از ما سلب میکند، چگونه میشود از روایت به مثابهی مقاومت سخن گفت و از برخی قصهها در مقابل برخی دیگر دفاع کرد؟ چگونه میتوان از نسبت قصه و روایت با حقیقت سخن گفت؟ در چه نقطهای حقیقت، خوبی و زیبایی در یک کل واحد در یک قصه ظاهر میشوند و با چه قاعدهای میتوان در عین دفاع از تکثر و حق برابرِ انسانها، از روایتها و قصهها به عنوان نوعی مقاومت در برابر سلطه دفاع کرد؟ چه قصههایی قصۀ سلطهاند (و کاذب، غیر حقیقی، زشت و بد) و چه قصههایی دربارۀ زندگی، تفاوت و آزادی (قصههایی خوب، زیبا، حقیقی)؟ چگونه میتوان در میانۀ توتالیتریسم (تمامیتخواهی) و آنارشیسمِ شیزوفرنیک، از روایتهایی دربارۀ زندگی، حقیقت، خوبی و زیبایی سخن گفت؟ بازگشت به چنین مبحثی از این رو ضروری است که در زمانهای زندگی میکنیم که دموکراسی و تکثر در سرتاسر جهان، در بحرانی شدید است و افراطیگری و خشونت نظاممند در حال بازآرایی نیروهای خود با ایدئولوژیهای مختلف است. با ظهور نظم جدیدی مواجهیم که هرچه بیشتر سکویی (Platform) و عدد رقمی (Digital) میشود؛ گویی عصر جدیدی در حال تولد است با بیمها و امیدهایش. در چنین زمانهای چگونه میتوان به منطق قدرت، مقاومت، قصه و روایت بازگشت و چگونه میتوان روایتهایی در دفاع از زندگی داشت؟
دورۀ حاضر گفتاری است برای طرحِ ایدههایی در جهت پاسخ به سؤالات فوق. به این منظور با تمرکز بر ایدههای والتر بنیامین (و بهرهگیری از گئورگ زیمل و سوزان سونتاگ) دربارۀ تاریخ، روایت، قصهگویی، رهایی و سلطه، تلاش خواهیم کرد طرحی دربارۀ نسبت قصه، روایت، قدرت و مقاومت ارائه دهیم و با ذکر مثالها و ایدههایی دربارۀ اینجا و اکنونمان در ایران، مسئله را بکاویم.
- جلسه نخست: شرط امکان روایت و قصهگویی
- جلسه دوم: قدرت-مقاومت و مسیلهی روایت
- جلسه سوم: روایت، تاریخ و سوژگی
منابع دوره به ترتیب نقطۀ تأکید:
- بنیامین، والتر (بیتا). تجربه و فقر، ترجمۀ فرید دبیرمقدم، تز11.
- سونتاگ، سوزان (1399). علیه تفسیر. ترجمۀ محمود مزینانی و مجید اخگر، بیدگل.
- Löwy, M. (2009). Capitalism as Religion: Walter Benjamin and Max Weber. Historical Materialism, 17(1), 60-73
- Jedlowski, P. (1990). Simmel on memory. Georg Simmel and Contemporary Sociology, 131-154
- Weber, S. (1991). Genealogy of Modernity: History, Myth and Allegory in Benjamin’s Origin of the German Mourning Play. MLN, 106(3), 465-500
- McCole, J. J. (1993). Walter Benjamin and the antinomies of tradition. Cornell University Press
- Koepnick, L. P. (1999). Walter Benjamin and the aesthetics of power. U of Nebraska Press
- Miller, J. H. (1974). Narrative and history. ELH, 41(3), 455-473
- Benjamin, A. (2005). Walter Benjamin and history. A&C Black
- Kieslich, I. (2013). Walter Benjamin, Hannah Arendt: storytelling in and as theoretical writing. Vanderbilt University
- Duindam, S. F. (2016). Walter Benjamin, This American Life and the Politics of Storytelling (Master’s thesis)
لینک ثبتنام کلاس “روایت به مثابۀ مقاومت: گفتاری دربارۀ نسبت قصه و قدرت”
در این دوره میخواهیم نظری داشته باشیم بر اینکه از روایت کردن مصائب و فجایع انسانی چه انتظاری میتوان داشت. به این منظور ابتدا سعی میکنم تلقیای از فاجعه را صورتبندی کنم. در این مسیر از یک صورتبندی مختصر مارکسی و صورتبندی نسبتاً مبسوطتر آرنتی کمک میگیرم و بعد به دیدگاه آرنت راجع به اهمیت روایت کردن میپردازم. این دیدگاه مشخصاً در کتاب وضع بشر طرح شده و البته بر نظریهپردازان دیگر هم تأثیر گذاشته است. بعد سعی میکنیم به چند تلاش متفاوت برای روایتگری مصائب جمعی انسانی رجوع کنیم و محتوایشان را با مفاهیمی که صورتبندی کردیم محک بزنیم: از روایتهایی از حملهٔ مغول به ایران گرفته تا روایتهایی در خصوص حملات نولیبرالی به کارگران در نیمهٔ دوم قرن بیستم در اروپا.
قصدم این است که بعد از وارسی این روایتها بار دیگر وعدههایی را که تأثیر روایتگری داده میشود وارسی کنیم؛ خصوصاً آنچه آرنت از روایت انتظار دارد را؛ هم از این لحاظ که اصلاً چقدر این توقعات در هر مورد مربوط است، و اینکه چقدر درست.
- جلسه نخست: صورتبندیای از مفهوم فاجعه و سیاستفاجعهبار. نگاهی به تلقی آرنت در خصوص روایت، در کتاب وضع بشر، و روایت فاجعه.
- جلسه دوم: نگاهی به پارههایی از روایت فاجعه حمله و کارکردهایشان
- جلسه سوم: آیا روایت کردن فاجعه واقعاً دردی را دوا میکند؟
منابع:
- عطاملک جوینی، تاریخ جهانگشای، به تصحیح محمد قزوینی، انتشارات دنیای کتاب.
- شهابالدین محمد خرندزی زیدری نسوی، نفثة المصدور، تصحیح امیر حسین یزدگردی، انتشارات توس.
- هانا آرنت، وضع بشر، ترجمهٔ مسعود علیا، انتشارات ققنوس.
- علی معظمی، جستاری در سیاست فاجعهبار، نشر کرگدن
- Claire Bishop, Artificial Hells: Participatory Art and the Politics of Spectatorship, Verso, 2012
لینک ثبتنام کلاس “روایت و فاجعه، با چشمداشتی به آرنت”
این روزها اقبال چشمگیری از آثار خودزندگینامهای، مموارها (خاطرهپردازیها) و روایتهای شخصی در سراسر جهان مشاهده میشود. به کارگیری رسانههای متعدد و بسترهای گوناگون فضای مجازی برای بازنمایی و روایت «خود» نیز علاوه بر ایجاد جذابیت برای مخاطبان و پدیدآورندگان آثار ادبی و هنری، بازار بحثهای نقادانه را بسیار داغ کرده است. همین امر موجب شده که یافتن متر و معیاری برای سنجش آثار و روایتهای خودزندگینامهای اهمیت فراوانی پیدا کند. در این جلسات پس از بحث مقدماتی دربارۀ تعریف روایت اولشخص و معرفی برخی از انواع کمتر شناخته شدۀ آن مانند قصههای دیجیتال، گروهنگاری، خودمرگنویسی و خوراکنگاری، به گفتوگو دربارۀ عوامل مهمی میپردازیم که موجب میشوند با شناخت بهتر این ژانر به کارکرد آن پی ببریم تا در مواجهه با روایتهای اولشخص مجهزتر به تفسیر و بررسی آنها بپردازیم.
در این جلسهها پس از تعریف مقدماتی روایت اولشخص و معرفی انواع ادبی آن، بر مسائلی تمرکز خواهیم کرد که لازم است در تفسیر روایتهای خودزندگینامهای در قالبها و ژانرهای مختلف در نظر گرفته شوند. اعتبارسنجی روایتهای اولشخص از یک سو نیازمند آشنایی مقدماتی با تعریف علمی روایت، پیشینۀ تاریخی ژانرهای مرتبط و رویکردهای مختلف نقد روایتهای مزبور است، و از سوی دیگر نیازمند توجه به حواشی اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی کلانی است که بر نگارش، ترجمه، معرفی، تبلیغ، پشتیبانیهای رسمی و غیررسمی و …. آثار گوناگون روایتهای «خود» تأثیر میگذارند. مخاطبان این مباحث دانشجویان کارشناسی و مقاطع تحصیلات تکمیلی و سایر علاقمندانی هستند که به حوزۀ آثار روایی خودزندگینامهای و نقد علمی آنها علاقمندند.
سرفصلهای مهم مباحث این جلسات عبارتند از: به خاطرآوری و بهیادسپاری فردی و جمعی، نقش خاطره، عاملیت، تجربه، هویت، بدنمندی و فضا در روایتهای اولشخص و روایت «خود» در بافتهای تصویری-کلامی-مجازی گوناگون.
مباحث مقدماتی این جلسات (چیستی، چرایی و جهانشمولی روایت، تأثیر متقابل مخاطب و روایت در فرآیند تفسیر، تغییر رسانه و تأثیر آن بر روایت، خوانشهای قصدگرا، نشانیاب و تطبیقی، قدرت بلاغی روایتها و ابرپیرنگهای فرهنگی، نقش روایت در حوزههای آکادمیک و سایر بسترهای زندگی) تکیه بر مباحث اچ. پورتر ابوت در کتاب سواد روایت خواهد بود.
به دلیل آن که مباحث مختلف این جلسات مستقیم و غیرمستقیم به تعاریف متنوع از هویت، خود و سوژه ارتباط دارند، از کتاب سوبژکتیویته؛ تئوریهای خویشتن از فروید تا هاراوی نیز استفاده خواهد شد.
- جلسه نخست: تعریف روایت، اشاره به برخی از انواع روایت، اهمیت تلاقی روایتشناسی و حوزههای دیگر اندیشه.
- جلسه دوم: بررسی ارتباط ژانر، مضمون و محتوای آثار خودزندگینامهای، بررسی تعامل ژانر و محتوا، توجه به درهمتنیدگی ژانرهای مجاور و معرفی عوامل بنیادین برای شناخت و بررسی سوژههای خودزندگینامهای.
- جلسه سوم: روایت اولشخص در بافتهای مجازی و شبکههای اجتماعی، اعتبارسنجی و ملاحظات حاشیهای.
منابع:
- واتسون، جولیا؛ اسمیت، سدونی (۱۴۰۱). ادبیات من: راهی به فهم خودزندگینگاری و روایتهای شخصی. ترجمهی رویا پورآذر، نشر اطراف.
- Abbott, H. P. (2020). The Cambridge introduction to narrative. Cambridge University Press
چاپ اول این اثر توسط نشر اطراف در سال 1397 به علاقمندان مبحث روایت ارائه شد. از آنجا که در آیندۀ نزدیک ترجمۀ ویراست سوم کتاب انگلیسی (ویراست دوم ترجمۀ فارسی) منتشر خواهد شد و این ویراست 2020 تغییراتی نسبت به کتاب قبل داشته، ما نیز کتاب جدید را مبنای مباحث خود قرار خواهیم داد.
- Mansfield, N. 2020). Subjectivity: Theories of the self from Freud to Haraway. Routledge
لینک ثبتنام کلاس “چیستی، چرایی و تفسیر روایتهای اولشخص”
در سال 1984، رابرت دارنتن، تاریخنگار آمریکایی کتاب «کشتار بزرگ گربه ها در پاریس و شش اپیزود دیگر از تاریخ فرهنگی فرانسه» را منتشر کرد. محتوای کتاب همچون عنوان عجیبش جلب نظر کرد و به ویژه اپیزود «کشتار گربه ها در پاریس» مجادلات بسیاری میان تاریخنگاران، روایت پژوهان و منتقدان ادبی برانگیخت. مسئله اصلی دارنتن در آن کتاب، پاسخ به این پرسش بود که «تفسیر تاریخیِ سمبلها، مناسک و متون چگونه ممکن است؟» او با بازگویی داستانی عجیب از گروهی از کارگران چاپ در حوالی پاریس طی سالهای دههی 1730، می کوشد به این پرسش پاسخ دهد که چرا سلاخی گربهها برای آن کارگران، امری هیجان انگیز و حتی خندهدار به حساب میآمد. شیوه پاسخ دارنتن به این پرسش که توامان تاریخنگارانه و انسان شناختی بود، نه تنها مسئله «چگونگی فربه سازی روایت در تاریخنگاریهای انسانشناختی» را برجسته کرد، بلکه به این پرسش نیز دامن زد که با عناصر نمادین روایت چه کنیم؟ نمادها و مناسکی را که رویارویمان قرار میگیرند چگونه تفسیر کنیم؟ کوشش ما در سه جلسهای که حول تکنگاری تاریخی «کشتار بزرگ گربهها در پاریس» میگردد، تاباندن نوری به منازعاتی است که تاریخنگاران را به اندیشیدن عمیقتر درباره نسبت نمادها و آئینها با روایت تاریخی رهنمون شده است. علاوه بر این چنین مجادلهای محمل خوبی در اختیار میگذارد که درباره حدود و ثغور «تفسیرگرایی» و «نمادگرایی» در تاریخ فرهنگی بیشتر بیاندیشیم. این بحث میتواند به کوششهایی که در پی روایت تاریخی تکینه (Singular) پدیدهها و رخدادهای تاریخیاند، غنا و دقت روششناختی بیشتری بیافزاید. بر این اساس سه جلسه بدین ترتیب طراحی شده است:
- جلسه نخست: مروری بر تکنگاری تاریخی رابرت دارنتن «کشتار بزرگ گربهها در پاریس» و واکاوی ابعاد روششناختی روایت تاریخی-انسانشناختی او.
- جلسه دوم: مرور نقدهایی که به شیوه روایتگری تاریخی دارنتن در آن متن وارد شده است. در این جلسه مشخصا پیرامون نقد مورخانی چون: روژه شارتیه، دومنیک لاکاپرا و مارک پستر بحث خواهد شد.
- جلسه سوم: بازخوانی پاسخ دارنتن به انتقادات روششناختی و معرفتشناختی سایر مورخان به او. در نهایت بحث جلسه سوم با جمعبندیای پیرامون دلالتهای این بحث برای علاقهمندان به روایتپژوهی تاریخی و انسانشناسان به پایان خواهد رسید.
منابع:
- Chartier, Roger (1985). Text, Symbols, and Frenchness, The Journal of Modern History, Vol. 57, No. 4, pp. 682-695
- Darnton, Robert (1984). The Great Cat Massacre and Other Episodes in French Cultural History, New York: Basic Books
- Darnton, Robert (1986). The Symbolic Element in History, The Journal of Modern History, Vol. 58, No. 1 , pp. 218-234
- La Capra, Dominick (1989). Soundings in Critical Theory, Ithaca & London: Cornell University Press, pp. 67-90
- Mah, Harold (1989). Suppressing the Text: The Metaphysics of Ethnographic History in Darnton’s Great Cat Massacre, History Workshop, No. 31, pp. 1-20
- Poster, Mark (1986). Darnton’s Historiography, The Eighteenth Century, Vol. 27, No. 1, pp. 87-92
لینک ثبتنام کلاس “روایت از منظر انسانشناسی تاریخی”
غفلت جامعهشناسیِ متعارف از توجه به نقش سائقها، تکانهها، تمنیات، انگیزهها، و غیره در تحلیل پدیدههای انسانی و اجتماعی، و درنظرنیاوردن درهمتنیدگی و امتزاج امر اجتماعی و امر روانی، از میانه قرن بیستم منجر به ظهور و پدیداریِ حوزهای مطالعاتی تحتعنوان مطالعات رواناجتماعی شده است. این حوزه مطالعاتیِ نوظهور که در ایران کمتر شناخته شده است این امکان را فراهم میکند تا با فراروی از تصلب موجود در رشتههایی چون جامعهشناسی و گشودگی نسبت به دیگر معرفتهای رشتهای مثل روانشناسی و روانکاوی، به تحلیلهایی با پیچیدگی و بسندگی بیشتری از پدیدههای انسانی و اجتماعی دست یابیم. روایت، از داستان زندگی و بیوگرافی گرفته تا صورتی فرهنگی مثل ادبیات یا فیلم، یکی از مهمترین منابع برای پژوهش رواناجتماعی بهحساب میآید، چراکه اساساً خودْ چیزی نیست جز محصولی رواناجتماعی و روایی. ازاینرو، با چرخشی در علوم اجتماعی مواجهایم که به آن «چرخش روایی» گفته میشود؛ امروز به مبنای روایی معرفت تولیدی در باب جامعه توجه میشود و فرهنگ چیزی نیست جز یک اجرا. هرآنچه امروز مطالعه میکنیم درقالب داستان، روایت، یا بازنمایی است و پژوهشگران و اندیشمندان نیز تبدیل به راوی شدهاند؛ راوی روایتها و داستان هایی از زندگی انسانها. پژوهشگران علوم انسانی و اجتماعی علاقمند به رویکردهای میانرشتهای که به تحلیل روایت یا روایتپژوهی در تحلیل پدیدههای انسانی و اجتماعی نیز علاقه دارند، میتوانند بهسراغِ تحلیل روایت در مطالعات رواناجتماعی بروند؛ روشهایی همچون «روش مصاحبه روایی مبتنی بر تداعی آزاد»، «روش تفسیری روایت زندگینامهای»، «تحلیل روایت انتقادی»، و غیره. در این دوره تلاش میشود ازخلال خوانش متنهای اصلی این حوزه مطالعاتی، به روششناسی مبتنی بر روایت در مطالعات رواناجتماعی پرداخته شود.
- جلسه نخست: مقدمهای بر مطالعات رواناجتماعی
- طرح بحث درباره روش مصاحبه روایی مبتنی بر تداعی آزاد (Free Association Narrative Interview Method یا FANI)
- جلسه دوم: طرح بحث درباره روش تفسیری روایت زندگینامهای (Biographic Narrative Interpretive Method یا BNIM)
- جلسه سوم: طرح بحث درباره روش تحلیل روایت انتقادی (Critical Narrative Analysis یا CNA)
منابع
- Emerson, P., Frosh, S. (2004). “Introduction – Psychosocial Studies and Critical Narrative Analysis” in Critical Narrative Analysis in Psychology: A Guide to Practice. New York: Palgrave Macmillan
- Frosh, S., Vyrgioti, M. and Walsh, J. (eds.) (2024). The Palgrave Handbook of Psychosocial Studies. Springer Nature Switzerland AG
- Hollway, W., Jefferson, T. (2013). Doing Qualitative Research Differently: A Psychosocial Approach. New Delhi: Sage
- Stamenova K., Hinshelwood, R. D. (eds.) (2018). Methods of Research into the Unconscious: Applying Psychoanalytic Ideas to Social Science. New York: Routledge
- Woodward, K. (2015). Psychosocial Studies: An Introduction. New York: Routledge
لینک ثبتنام کلاس “تحلیل روایت در مطالعات رواناجتماعی”
وقتی زندگی را روایت میکنیم، سهم زندگی چقدر است، سهم روایت چقدر؟ حاصل کار چقدر از درونِ زندگی و جریان و سیلان و قاعدهمندی و بیقاعدگی آن برآمده، و چقدر نتیجهی سوار کردن معماری و فرم روایت بر زندگی است؟ ژانپل سارتر به همزیستیِ زندگی و روایت بدبین بود و گمان میکرد شخصیت(پردازی) مفهومیست که به انسانها تحمیل شده. به عقیدهی او، شخصیت(پردازی) وضوح و صراحتی دارد که با واقعیت جور درنمیآید. در مقابل، برایان دیپالمای فیلمساز معتقد است انسانها تا وقتی جهان پیشرویشان در قالب روایت درنیاید، آن را درک نمیکنند. روایت کنیم یا نکنیم؟ یا پایهایتر: میتوان روایت نکرد؟ میتوان زندگی را بهعنوان قسمی ناروایت، ضدروایت، چیزی به روایت درنیامدنی، فهم کرد؟ آیا روایت ضرورتاً با سادهسازیِ زندگی، آغاز و پایان و کرانهمند کردن آن همراه است؟ روایت کجا تمام میشود و جهان واقعی کجا شروع میشود، یا برعکس، دومی کِی و کجا تمام میشود و اولی کِی و کجا شروع؟ یا اصلاً شق سومی، متفاوت از این دو: نمیتوان همزمان درون زندگی و درون روایت زیست؟ مثلاً گفت: نمیدانم بعد از مهاجرت در زندگیام یا در روایتم قرار است چه اتفاقی بیفتد. آیا به کمک مفهوم زمان، میتوان مرزهای تمایز و تشابه روایت و زندگی را شرح داد؟ آیا در این مسیر، تعریف روایت، گونههای آن، و ترسیم مرزهای بیرونیاش کمکمان میکند؟
دورهی پیشرو به زندگی از دریچهی روایت نزدیک میشود تا به این سوال فکر کند که چقدر و چطور میتوان زندگی را روایت کرد و به هیأت فرمی روایی درآورد. یا ابتداییتر: اساساً چرا باید این کار را انجام داد؟ مکتوب کردن جهان و روایت کردن زندگی چه چیز به جهان و زندگی اضافه میکند، چه چیز از آن کسر؟ در این دوره، مفاهیم بنیادی روایت، شامل تعریف و کرانهی روایت، نسبت روایت با زمان و مکان، نسبت روایت با داستان و گفتمان روایی به بحث گذاشته میشود. ذیل این مباحث، لاجرم انواع روایتگریِ داستانی و غیرداستانی، نسبت روایت با حقیقت و تاریخ، و راستیآزمایی و اعتبارسنجیِ روایتها نیز پیش کشیده میشوند. ملاحظات فنیتری نظیر انواع راوی، زاویهدید، فاصله، کانونیسازی و کاربرد همهی اینها در بستر زندگی انسانها از دیگر مباحث دورهی پیشرو خواهد بود.
مارسل پروست در جلد آخر کتاب «در جستجوی زمان ازدسترفته» مینویسد: «زندگی واقعی، زندگیای که سرانجام آشکار و روشن میشود، تنها زندگیای که بهراستی زیسته میشود، ادبیات است». روایتْ زندگیِ کامل است؛ یا دقیقتر، تلاشی (شاید ناکام) برای کامل شدن زندگی.
- جلسهی نخست: مرزهای زندگی و کرانههای روایت / ادراک روایی / روایت و زمان
- جلسهی دوم: تعریف روایت و روایتمندی / روایت، قصه و گفتمان روایی / انواع روایتگری / روایت داستانی و روایت غیرداستانی
- جلسهی سوم: صدای روایت، راوی، زاویهی دید / فاصله و کانونیسازی / نسبت روایت با حقیقت و تاریخ / راستیآزمایی و اعتبارسنجیِ روایت
منابع:
- ابوت، اچ. پورتر (۱۳۹۷). سواد روایت، ترجمهی رویا پورآذر و نیما م. اشرفی، نشر اطراف.
- پوکنر، مارتین (۱۳۹۹). جهان مکتوب، ترجمه علی منصوری، نشر بیدگل.
- تامس، برانوِن (۱۴۰۰). روایت: مفاهیم بنیادی و روشهای تحلیل، ترجمهی حسین پاینده، نشر مروارید.
- ساتر، ژانپل (۱۴۰۰). کلمات، ترجمهی ناهید فروغان، نشر ققنوس.
- کریستال، آرتور (۱۳۹۶). فقط روزهایی که مینویسم، ترجمهی احسان لطفی، نشر اطراف.
- وود، جیمز (۱۳۹۷). نزدیکترین چیز به زندگی، ترجمهی سعید مقدم، نشر مرکز.
- وولف، ویرجینیا (۱۳۸۳). اتاقی از آن خود، ترجمهی صفورا نوربخش، انتشارات نیلوفر.
- یان، مانفرد (۱۳۹۸). روایتشناسی: مبانی نظریهی روایت، ترجمهی محمد راغب، نشر ققنوس.
- Branigan, Edward. 1992. Narrative Comprehension and Film. New York: Routledge
- Herman, David. 2007. The Cambridge companion to Narrative. Lincoln university of Nebraska Press
- Herman, David. 2009. Basic Elements of Narrative. Wiley-Blackwell
- Herman, David, Manfred Jahn, and Marie-Laure Ryan. 2010. Routledge Encyclopedia of Narrative Theory. New York: Routledge
- Labov, William, and Waletzky, Joshua. 1967. Narrative Analysis. In Essays on the Verbal and Visual Arts, 12-44. Washington Press
- Lotte, Jakob. 2000. Narrative in Fiction and Film: An Introduction. Oxford University Press
لینک ثبتنام کلاس “روایتگریِ زندگی: از رخداد تا نقل”
- اطلاعات ثبت نام
- شهریه هر کلاس: یک میلیون تومان
- شهریه شش کلاس: شش میلیون تومان
- شهریه دوره با تخفیف: برای دوستانی که تمام کلاسها را شرکت نمایند، 10 درصد تخفیف منظور میگردد.
(شهریه با 10 درصد تخفیف 5.400.000 تومان است.) - پرداخت قسطی: دوستانی که در بیش از چهار کلاس ثبت نام نمایند، میتوانند شهریه خود را در دو قسط پرداخت نمایند.
(نصف مبلغ شهریه هنگام ثبت نام و مابقی تا هفته سوم مرداد ماه پرداخت و تسویه میگردد.) - پس از پایان ترم گواهی پایان دوره اعطاء میگردد.
- کلاسها به صورت حضوری و آنلاین برگزار میگردد. (بخش آنلاین در پلتفرم ادوبی کانکت برگزار می گردد)
- امکان ثبت نام به صورت آفلاین نیز میسر می باشد.
لینک آفلاین کلاس ها تا دوهفته پس از پایان دوره در دسترس هستند.